De reis begint op woensdag 30 april. Waar de rest van Nederland zich opmaakt voor Koninginnedagfestiviteiten gaat bij Rico om 02.30 uur de wekker. Omdat Rico's buikje op dit ongezonde tijdstip nog niet zoveel kan hebben, ontbijt ik met een plak zelfgebakken chocoladecake en een energiedrankje. Om 02.45 hangt Dikke Fallus al een de lijn....of ik weet wat retardé betekent. Dit staat namelijk bij onze vluchtinformatie. Aangezien ik sinds de Havo geen Franse les meer heb gehad en die taal ook zoveel mogelijk probeer te vermijden, moet ik Fallus het antwoord schuldig blijven (al voel ik de bui al wel hangen). Rond 03.15 zet Fallus zijn Citroën AX (bijgenaamd de X) voor de deur en laden we alle reisbenodigdheden in onze taxi (mijn schoonvader, die voor de gelegenheid ook mijn schoonmoeder mee heeft genomen...gezellig!). Na gedag te hebben gezegd tegen Tieke en onze huisdieren kan het gezelschap vertrekken.
Aangezien ons vliegtuig om 07.00 uur vertrekt, zijn we lekker vroeg op het vliegveld. Rond 05.00 komen we aan op Charleroi Airport. Daar zien we gelijk dat onze vlucht is vertraagd tot 11.00 uur. Nu moeten we 6 uur op het knusse (maar ook dodelijk saaie) vliegveld zien door te komen. We besluiten om lekker buiten te gaan American Footballen, wat te lezen en hilarische grappen te maken. Rond 09.30 uur wordt het tijd om eens bij onze vertrekgate te gaan kijken. Tot onze vreugde staat het vliegtuig al klaar en komt ons vertrek in zicht (denken we). Maar 11.00 uur wordt 11.30 en 11.30 uur wordt 13.00 uur. De brandweerwagen bij ons vliegtuig, rondrennend grondpersoneel en loeiende motoren doen ook al weinig goeds vermoeden. Schijnbaar is het vliegtuig stuk, maar niemand van RyanAir wil ons iets vertellen. Rond 11.30 uur is RyanAir zo vriendelijk om eindelijk eens iemand langs te sturen. We krijgen zelfs een maaltijd, bestaande uit een tegoedbon van, schrik niet, € 5,00! Jawel, vijf hele euri. Dit is precies genoeg voor één flesje drinken en één klein zakje chips. Na ons buikje rond te hebben gegeten aan deze overweldigende versnaperingen is het eindelijk bijna tijd om in te stappen. De motoren van het vliegtuig loeien nog steeds, de brandweerwagen is inmiddels vertrokken en alle passagiers kijken elkaar met een vertwijfelde blik aan. Na meer dan 8 uur knutselen is onze vliegende doos blijkbaar weer in staat om te vliegen....Op hoop van zegen dan maar. Met trillende handjes en zweet in de bilnaad gaat het duo aan boord.
Wonder boven wonder landen we 1 uur en 10 minuten later op Dublin Airport. We hebben het gehaald! Overmand door emoties pakken we onze koffers en kopen we een buskaart...ons Ierse avontuur is begonnen!
0 reacties:
Een reactie posten